Er staat wel een stukje over mij op de website, maar eerlijk? Het is eigenlijk te saai, te globaal. Het raakt niet écht aan wie ik ben in de kern.
Dus neem ik je hier mee in een stukje Laura — omdat het tijd is om iets terug te geven voor alles wat jullie met mij durven te delen.
Zodra de blaadjes beginnen te vallen, en Sjoerd begint te miepen dat de dagen weer korter worden, kom ik tot leven. Dan eindigt het drukke zomerseizoen, keert de rust terug, en verandert de natuur van warm en plakkerig naar regenachtig en betoverend mooi.
Zomer? Nee, dat is niet aan mij besteed.
Als de herfst afscheid neemt, komt de winter. Warme chocolademelk met slagroom, stampotten, schaatsen (alleen op natuurijs graag), en natuurlijk: kerst. Er is maar één maand waarin ik géén kerstliedjes draai, en dat is januari — dan ben ik er even klaar mee.
Ik geniet van de bossen in Brabant, van de geur van de seizoenen, van flora en fauna. Maar stiekem mis ik nog altijd de uitgestrekte polders van mijn roots, met hun indrukwekkende luchten en zeewind. Elke keer opnieuw een schilderij — daar kan Bob Ross nog een puntje aan zuigen.
Hoewel ik een grote kring heb van bekenden en kennissen, is mijn inner circle klein. Een paar dierbare vrienden waar ik in joggingbroek en roze crocs naast neerplof voor een goed gesprek, met een Belgisch biertje erbij. Oppervlakkigheid kan ik weinig mee. Diepe verbinding, dat is wat telt. Naast deze gekozen familie (want zo voelt het), is mijn echte familie ook belangrijk voor me. Ondanks dat ik 115 km bij mijn ouders vandaan woon, ondersteun ik ze waar ik kan.
Mijn vader is ziek, en zal nooit meer beter worden. Hij heeft FTD — frontotemporale dementie — en woont sinds vorig jaar in een zorghuis, omdat het thuis gewoon niet meer veilig was.
Mantelzorg, noemen ze dat.
Voor mij? Voor mij is het gewoon vanzelfsprekend.
Ik wist altijd al dat ik anders was. Het vreemde eendje, het zwarte schaap. Tegenwoordig hebben ze daar een mooier woord voor: neurodivers.
Na een misplaatste diagnose van borderline bleek ik Asperger te hebben. Of, zoals het nu heet in de DSM: ASS. Het heeft jaren geduurd voor ik daarachter kwam, en daarna nóg langer om het écht te accepteren.
Muziek speelt een grote rol in mijn leven.
Hoewel ik Nederlandstalige muziek meestal oversla (Boudewijn de Groot uitgezonderd), betrap ik mezelf er in Brabant regelmatig op dat ik meeblèr met ouwe Hazes. Niet dat ik het zelf opzet, maar als ik het hoor, ben ik terug bij m’n roots. Terug bij herinneringen.
Herinneringen aan concerten met mijn vader. Aan de jaren stijldansen. Aan dwarsfluit spelen. Ooit, ooit pak ik dat weer op.
Mijn muzieksmaak is breed, maar altijd met een melancholisch randje.
Van Beethoven’s 14e tot Muse.
Van Il Divo naar Queen.
Van Boudewijn de Groot naar Slow Pilot.
Vrolijke muziek is niet zo mijn ding — ik wil voelen wat er onder de oppervlakte ligt.
Ik ben een dromer.
Altijd al geweest.
Dromen over wat mogelijk is, hoe moeilijk het ook lijkt.
Mijn grootste droom?
Een kneuterig huisje, met een stukje grond.
Ruimte voor een mantelzorgwoning voor mijn moeder. Aan de rand van een bos. Uitzicht over de akkers. Misschien wat kippen, een composthoop, een moestuin.
En een belevingsplek voor honden. Een plek waar honden gewoon hond mogen zijn. Waar verbinding, rust en vertrouwen voorop staan.
Want uiteindelijk is dat wat ik het liefste doe: honden en hun mensen gelukkig maken.
Dus… dat is Laura.
Niet alleen hondentrainer.
Niet alleen coach.
Maar een herfstliefhebbende, crocs-dragende, melancholiek meeblèrende dromer met een missie.
En nu ben ik benieuwd…
Wie ben jij?
Vertel het me gerust eens tijdens een wandeling, een training of gewoon via een berichtje. Want zoals ik al zei: diepe verbinding, daar draait het om.