Overslaan naar de hoofd content

Laura's hondenschool

Deze blog dartelt al een tijdje door mijn hoofd. Maar hij schuurt, en vandaar de twijfel om hem daadwerkelijk uit te schrijven. Toch denk ik dat het goed is om hem een keer op ‘papier’ te zetten. Niet om mensen een slecht gevoel te geven, maar eerder voor een stukje bewustzijn. Food for thought.

Nu ik zelf (eindelijk) weer hondeneigenaar ben en midden in de dagelijkse hondenrompslomp zit, vraag ik me weleens af: is het nodig dat er zo veel honden in Nederland zijn? Soms lijkt het alsof een hond er gewoon bij hoort. Bij het plaatje. De tiener die videobellend een klein frutseltje achter zich aan meesleept, een ander mens dat blijkbaar een belangrijke call had en binnen tien seconden haar snuffelende hond een reeks aan correcties gaf. Of de bergen hondenstront die ik zie liggen terwijl ik zelf ‘hink, stap, poep’ doe om Laxi haar keutel op te ruimen. Gewoon een paar dagelijkse situaties die ik de afgelopen 24 uur zag.

Ook schrik ik soms van de vragen die ik online voorbij zie komen en waar regelmatig een gebrek aan tijd, kennis, geld of geduld uit lijkt te spreken. Wanneer is mijn pup zindelijk? Het beestje is tien weken oud. Mijn hond valt uit, hoe kan ik dit zo snel mogelijk oplossen? Mijn herdershond drijft fietsers, hoe leer ik dat zo snel mogelijk af? Mijn hond heeft denk ik… maar de dierenarts, osteopaat, trainer, gedragstherapeut of voedingsdeskundige is te duur. Hebben jullie tips?

Toen wij nadachten over Laxi heb ik enorm getwijfeld. Gaan we dit weer doen? Ga ik een x-aantal jaar niet alleen mijn eigen agenda beheren, maar ben ik ook bereid concessies te doen in mijn leven waarbij haar welzijn vooropstaat? Ben ik bereid minder te sparen omdat honden vreselijk veel geld kunnen kosten? De teller staat inmiddels, terwijl ze zeven maanden oud is en vijf maanden bij ons woont, op zo’n €1.200. Exclusief aanschafkosten. Wil ik weer nee zeggen tegen uitjes omdat we geen oppas hebben? Accepteren dat daardoor soms zelfs relaties onder druk kunnen komen te staan? Dit laatste is overigens iets wat Sjoerd enorm heeft onderschat.

Want het is makkelijk om te zeggen dat je tijd hebt voor een hond zolang die tijd nog abstract is. Het voelt anders wanneer je daadwerkelijk thuisblijft terwijl anderen iets leuks gaan doen, omdat jouw hond niet alleen kan zijn. Een hond neemt ruimte in je leven in. En die ruimte moet ergens vandaan komen.

Dus vraag ik me af: hebben we in Nederland werkelijk ruimte voor bijna twee miljoen honden — of hebben we ruimte gemaakt voor bijna twee miljoen honden omdat we vinden dat een hond bij ons leven hoort?

Ik denk dat er best een behoorlijk aantal honden vanaf kan. Niet omdat ik als hondenprofessional niet graag mijn boterham wil verdienen. Niet omdat ik mensen het hebben van zo’n waanzinnig dier niet gun. Maar omdat ik denk dat er, ondanks de hoge maatstaven die we als westers land hebben, nog altijd genoeg honden zijn die niet de tijd, aandacht, zorg en concessies krijgen die ze verdienen. En dát steekt. Het doet me als hondenliefhebber in elke vezel pijn.

Tegelijkertijd is dat precies waarom ik blijf doen wat ik doe. Mensen helpen hun hond beter te begrijpen. Vertellen wat een hond nodig heeft. Samen kijken waar het welzijn verbeterd kan worden en hoe er ruimte kan ontstaan voor niet alleen het leven mét een hond, maar ook voor het leven ván die hond.

Want misschien is dat uiteindelijk wel de belangrijkste concessie die we moeten doen: niet alleen kijken naar wat wij van een hond willen, maar ook naar wat die hond van ons nodig heeft.

Per slot van rekening heeft de hond niet voor jou gekozen, maar jij wel voor de hond.

Volgens het RIVM leven er bijna twee miljoen honden in Nederland.

Bron: RIVM – Huisdieren