Onze turbo op speed, ons lief prulletje, onze raket waar meneer Musk jaloers op kan zijn. Wat heeft ze een power! Gekscherend zeggen we wel eens dat ze last heeft van “fomo”; het kan niet afwisselend genoeg zijn, want de wereld, dat is haar speeltuin.
Afgelopen weekend zat ik in de auto met mijn beste vriendje. Hij zei: “Doe je niet een beetje veel met haar?” Een vraag die serieus impact maakte. Niet omdat ik zijn woorden in twijfel trek, maar omdat het wel die onzekerheid raakte: doe ik het allemaal wel goed?
De eerste tijd hebben we haar behandeld alsof ze van porselein was. Ontzettend voorzichtig vanwege overprikkeling en al dat soort populaire zaken. We hebben volle bak ingezet op habituatie en haar laten wennen aan de wereld. Dat resulteerde in een pup die amper rust pakte, gedwongen in de ren moest zitten en verder als een piranha op het droge rond aan het bijten was.
Het was een fase waarin de dingen die ze wilde, ze mentaal nog niet aankon. Dat leverde een pup op die me soms radeloos maakte. Maar ik wist ook: we moeten hier doorheen om op het punt te komen waar we nu zijn.
Nadat Xena weg was gegaan, hebben we de pup-ren weggehaald en Laxi maar eens laten “zwemmen”. Kijken: wat zou ze nou eigenlijk gaan doen? We zijn flink meer qua mentale uitdagingen gaan ondernemen: mantrailen, hondenfitness, langere wandelingen en de wandelingen in de buurt prikkelrijker maken.
En nu? Nu hebben we een jonge hond die tevreden naast me neer ploft en voldaan is. Mits ze zichzelf niet torpedeert vanaf de rugleuning tegen de verwarming. Kamikazepiloot…
Deze realisatie doet me denken aan het moment dat ik de touwtjes bij Laicka losliet en gewoon eens ging kijken. Het heeft me vier jaar gekost om zover te komen. Met Laxi heb ik dat in aanzienlijk kortere tijd kunnen doen. Jeej voor mij 😉 en fijner voor haar.
Ik denk dat je de mooiste band met je hond kunt krijgen als je durft te kijken naar wie dat prachtige beestje vóór je is. Vergeet de boeken. Vergeet wat die achttien miljoen andere hondentrainers zeggen. Uiteindelijk moeten júllie het samen doen.
Dat gaat gepaard met onzekerheid. Zelfs ik ervaar dat nog weleens als iemand die dichtbij me staat zo’n vraag stelt. Maar wat telt, is hoe jullie het samen hebben. In huis en in de wijde wereld. Want dat is waar het naar mijn bescheiden mening om draait: samen gelukkig zijn.
Laxi is een gedreven hond die je binnen een fractie van een seconde tot waanzin kan drijven. Haar intelligentie is haar kracht en mijn valkuil, want eerlijk is eerlijk: ze verrast me bijna dagelijks nog met alle kapriolen die ze uithaalt. En ik durf wel te zeggen dat ik best wat gewend ben.
Ze is het hondje waarvan ik had gehoopt haar te mogen krijgen. En ik ben dankbaar, tussen de radeloosheid door, dat we samen dit avontuur mogen beleven.
We komen er wel. Met vallen en opstaan, van elkaar leren en loslaten.
Mocht je hulp nodig hebben of eens samen kijken naar jouw hond. Geef je dan op voor het gratis adviesgesprek en dan zie ik je snel.