Lau, je weet dat er nog genoeg mis kan gaan. Dat er alleen reuen geboren worden, bijvoorbeeld. Zaken die ik de afgelopen tijd – terecht – heb gehoord. Ik snap het ook. Mijn naasten willen me enigszins een hand boven het hoofd houden, om teleurstelling te voorkomen.
Natuurlijk ben ik onzeker. En soms bang voor de wat nou als. Maar is hoop, en ergens naar uitkijken, niet juist hetgeen wat het leven zo mooi maakt?
Ik heb de afgelopen maanden zo kunnen genieten van het uitkijken naar. Van het kopen van de spulletjes. Van het langzaam weer zien veranderen van het huis naar de plek die ik zo goed ken: een huis waar een hond leeft. Mijn kloppende wereld.
Gisteren, terwijl de sneeuw naar beneden dwarrelde, stelde Sjoerd voor om lekker naar het bos te gaan. Wandelend door de sneeuw, genieten van wat koning winter ons brengt. We zijn niet gegaan. Niet omdat ik als echt wintermens deze wereld niet mooi vind, maar omdat het niet klopt. In gedachten ben ik alweer hondeneigenaar en, zoals veel hondeneigenaren, loop ik niet zonder hond in het bos.
Maar toch. Nog iets meer dan twee weken en dan gaat, als alles goed gaat, een fantastisch nest geboren worden. En natuurlijk hoop ik dat mijn meisje daar tussen zit. En mocht dat niet zo zijn, dan kan niemand mij het fijne gevoel van de afgelopen tijd afpakken.
Nog iets meer dan twee weken. En dan weten we het.