Wat als ze straks overleden is? Wat doen we dan met haar lichaam? Het is een vraag die ik lang heb weggeduwd, maar nu we nog een beetje tijd hebben, kunnen we deze keuze met meer aandacht maken. Toen we halsoverkop naar de dierenarts gingen en het afscheid dichtbij leek, was de beslissing snel genomen: crematie. Maar nu er een paar dagen zijn gewonnen, voelen we de ruimte om andere opties te bekijken.
Er zijn verschillende manieren om met het lichaam van een overleden hond om te gaan:
Destructie – Het lichaam wordt versnipperd en de reststoffen (vet en diermeel) worden gebruikt voor energieopwekking. Een praktische oplossing, maar voor mij te kil. Dat wil ik haar niet aandoen.
Begraven – Voor sommige mensen waardevol, maar ik ben geen ‘begraafplaats-mens’. Het past niet bij mij.
Doneren aan de wetenschap – Hiermee bespaar je mogelijk proefdieren. Mooi idee, en ergens ook zinvol, maar ik wil haar bij me houden.
Crematie – De klassieke vuurcrematie, waarbij het lichaam wordt verbrand. Dit duurt gemiddeld een uur en is voor veel mensen de meest bekende vorm.
Watercrematie (resomeren) – Een proces waarbij het lichaam in warm water met kaliumhydroxide wordt opgelost, een proces van ongeveer twintig uur. Milieuvriendelijker dan cremeren op gas, maar iets minder duurzaam dan elektrisch cremeren. Ook hierbij krijg je de resten in een askoker mee naar huis.
We hebben nog even om deze keuze samen te overwegen. Voor nu voelt resomeren voor mij zachter, minder heftig. Tegelijkertijd is het bijna ironisch om te overwegen om haar in water te laten gaan, terwijl ze er juist zo’n hekel aan had. Fix en water, geen droomcombinatie. En dus blijft het wringen. Maar wat ook onze uiteindelijke keuze wordt: ze komt weer thuis. Dat staat vast.