“Laat haar maar huilen en kom pas terug als ze stil is, anders leert ze dat blaffen of huilen haar iets oplevert.”
Ik hoor het nog steeds. Het geluid van een huilende Laicka ging door merg en been terwijl ik beneden met tranen in mijn ogen stond te wachten tot ze haar mond dicht zou houden. Volhouden, Lau. Volhouden. Goed timen. Ondertussen stroomden de berichtjes van de buren binnen. Ging het allemaal wel goed?
Nee. Eigenlijk niet.
Maar ik deed wat mij verteld was.
En toen kwam Fix. De reddende engel. Ineens geen gedoe meer met alleen thuis zijn. Alsof iemand een schakelaar had omgezet. Tot het moment dat Fix overleed en we in één klap weer terug bij af waren.
Een collega wilde helpen en dat ging fantastisch. Langzaam maar zeker kon Laicka weer alleen thuis zijn. Ik kon weer boodschappen doen, voorzichtig weer overdag werken en kreeg een klein beetje ademruimte terug.
Tot dat ene moment.
Tussen twee klanten door keek ik op de camera. Daar zag ik een Laicka compleet over haar theewater gaan. Pure paniek. Ze had een GVS-aanval gehad terwijl ze alleen thuis was. Mijn hart brak in duizend stukjes. Als Max Verstappen ben ik naar huis gereden, maar het leed was al geschied.
We hebben daarna alles opnieuw ingericht om haar laatste fase zo waardig mogelijk te maken. Daar ben ik nog steeds dankbaar voor. Maar ik heb er ook een flinke tik aan overgehouden. Een tik die ik vandaag de dag nog steeds voel.
Laten we het beestje eens bij de naam noemen: trauma.
Dat woord klinkt groot en zwaar, maar het heeft veel meer invloed op mijn leven dan mensen weten. Niet zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel aanwezig in de keuzes die ik maak.
Laxi kan nog niet alleen zijn. En eerlijk? Dat ligt niet aan haar.
Dat ligt aan mij.
Na het overlijden van Laicka en Fix kocht ik een opleiding over verlatingsangst. Een opleiding waarvan ik wist dat die belangrijk was. Een opleiding die perfect aansluit bij mijn werk. Toch lukte het me niet om eraan te beginnen. Of nou ja, ik was ontzettend goed in redenen verzinnen waarom het nog niet hoefde.
Mijn werk? Volledig ingericht zodat Laxi niet alleen hoeft te zijn.
Mijn sociale leven? On hold, tenzij ze mee kan.
Twee feestjes deze maand? Dan gaat óf Sjoerd óf ik, want anders moet Laxi alleen thuis blijven.
Ik weet prima hoe ik een hond alleen leer zijn. Het ontbreekt me niet aan kennis. Het ontbreekt me niet aan ervaring. Maar alleen al het idee dat ik eraan moet beginnen zorgt voor een hoge hartslag, zweethanden en een eindeloze lijst aan redenen waarom vandaag misschien niet de juiste dag is.
Ik ben inmiddels begonnen. Eén seconde. Letterlijk één seconde.
En zelfs dat voelde als een overwinning.
Want het probleem zit niet in die ene seconde. Het probleem zit in wat die seconde oproept. De herinnering aan een huilende Laicka. Het machteloze gevoel. De paniek. De camera. Het idee dat er iets gebeurt terwijl ik er niet ben.
Dat gevoel verlamt me.
En dankzij dat verlammende gevoel lukt het me niet om Laxi te leren alleen te zijn, terwijl ze dat na training waarschijnlijk prima zal kunnen.
Dat is misschien wel één van de belangrijkste lessen die honden me hebben geleerd.
Hondentraining, opvoeding en coaching gaan vaak over het bereiken van een doel. Over gedrag. Over oplossingen. Maar soms gaat het helemaal niet over de hond.
Soms gaat het over de eigenaar die erachter zit.
Iedereen draagt zijn eigen rugzak mee. Ik ook. En die rugzak heeft invloed op hoe we naar onze hond kijken, welke keuzes we maken en welke trainingen we wel of juist niet aangaan.
Soms ligt het probleem niet bij de hond.
Soms ligt het probleem niet eens bij een gebrek aan kennis.
Soms zit er verdriet onder. Of angst. Of een ervaring die nog niet helemaal verwerkt is.
En soms moet de mens eerst iets aankijken voordat de hond verder kan.
Onze mijlpaal van deze week?
Ik zat alleen op de wc zonder een hartslag van 200.
We maken vorderingen. ❤️
Mocht jouw hond last hebben van angst, spanning of loop je vast in de opvoeding? Geef je dan gerust op voor een gratis adviesgesprek. Misschien kunnen we samen kijken wat jouw hond nodig heeft 🙂